Bazen korkulan şey sevilmek değil, birisi tarafından sevilmenin getirecekleri ve götürecekleridir. Sevmek kadar kolay değildir sevilmek! Seven kişiye karşı sorumluluklar,yükümlülükler ekler insanın omzuna. Hele de bu sevginin karşılığını veremeyecekse insan o zaman son derece doğaldır sevilmekten kaçması. Sevmek nedir ki, ağlarsan kendi içinde ağlarsın, sevinirsen kendi içinde sevinirsin bireysel/platonik olarak da keyifle takılabilirsin. Ama seviliyorsan işin rengi değişir, kafana göre davranamazsın (biraz olsun vicdan sahibiysen), yaptıklarının karşı tarafta yıkıcı etkiler oluşturabileceğinin bilincindesindir, parmak uçlarında yürümen gerekir kimi zaman. Bu kadar külfeti de yüklenmek istemeyenler olabilir, hem hakkını veremeyeceğinden hem de karşısındakini üzmekten çekiniyorsa insan son derece doğaldır sevilmekten korkmak..
Sevmek kendine ait olabilir,ister seversin,ister sevmezsin.fakat sevilmek kendinle ilgili değildir. Karşındaki insana beni sev veya sevme diyemezsin Sevilmek karşındaki insanın senin için hissettikleridir Bazen ne kadar kaçarsan kaç,ne kadar korkarsan kork,fayda etmez.
Belli ki çok beklemişiz birbirimiziBelli ki acıların süzgeçinden geçip öyle damlatmışız sevda damlalarını birbirimizin üzerineŞimdi bundandır tedirginliğimizAma bilirsin, aşk sevmez tedirginliği Ya tam açacaksın yüreğini, ya hiç yeltenmeyeceksinGrisi yoktur aşkın, ya siyahı, ya beyazı seçeceksin Bambaşka diyarların sakini, başka başka yolların yolcusuyken nedir bizi karşılaştıran şey? Nedir bir anda hayatımızı değiştiren şey? Aşk elbette
Aşkı bulmak zordur yarÖyleyse kıymetini bileceğiz aşkınBir kez buldun mu yapışacaksın yakasına Ellerini bir saniye bile ayırmayacaksın aşkın üstündenBir çiçek gibi sulayacaksınBüyüteceksin Öyle uzaktan bakmayla yaşanmaz aşkRuhunu adayacaksınBeni düşündüğünde bedenin titreyecek, ellerin titreyecek, yutkunamayacaksınAyrılık fikri deli edecek seniYokluğum aklına geldiğinde bir taş gelip yüreğine oturacak, ağırlığının altında ezileceksinYerinden kalkamaz hale geleceksin Düşünemeyecek, konuşamayacak hatta ağlayamayacaksın
"Seni Seviyorum" dediğinde bunu sadece dilinle değil, yüreğinle, gözlerinle de söyleyeceksin Ben, beni sevdiğini senin söylemenle değil gözlerine baktığım zaman anlayacağımAncak o zaman inanacağım Birlikteyken unutacaksın dünyayıSadece bana ait olacaksın, ben de sanaBirbirimizden başka hiçbir şeyin önemi olmayacakSana dokunduğumda kanın hızlı hızlı akacakYüreğin deli gibi çarpacak Nefes nefese kalacaksınVe sanma ki senden farklı olacağım ben deBin kilometre ötede olsan "gel" dediğinde, koşacağım sana, merak etme
Bir tek gün bile bırakmayacağım eliniYanımda olmasan aklımda olacaksın, baktığım her yerde seni göreceğimBen aşktan bunu anlıyorum işteSıradan olamadım hiç Birkaç sevgi sözcüğüyle geçiştirilecek aşklar bana göre değilYaşayacaksam, doya doya yaşamalıyım aşkı Her hücreme girmelisinAşk kaçağı değil, aşk mahkumu olmalısınŞimdi bırakalım tedirginliği bir kenara Kenetlensin ellerimiz ve aşk bizi alsın kollarına
bu akşam bir valizi toplayıp, bir otobüse atlayıp burdan çekip gitmeme engel olan şeyin adı ne çok acayip..çok acayip değil, çok kötü.?
Shadowboxer zaman
bile bile göre göre sustuklarımız kaçtıklarımız ne
düşündürmeden durmayan, uyku zaten uyutmayan dilde kelâmsız, tende selamsız bu halimiz ne"
tuhaf oldu her şey. çocuk kalmaya çalışırken büyüyen yanlarım ile, büyümeye çalışıp tökezleyen yanlarım geldi geldi birbirine vurdu ortada bir yerde. yani neticede ne büyüyebildim, ne çocuk kaldım. istemediğim tecrübeleri aldım, bunun sonucunda yanmaktan kurtulmak yerine bile bile yanar oldum. eskiden en azından bilmediğimden olan bu yanma hali, yeni şekli ile topluluklar için salaklık adını aldı bu şekilde. umursamak istemediğim şeyleri umurumda yapan ne bulamadım? eskiden sahip olmadığım bu korku nereden geldi içime? ne zaman kaybetmekten korkar oldum?
bu gerçekten çok tuhaf, eğer sahip olduklarından memnun değilsen, onları kaybetmekten yine de neden korkarsın? daha kötüsüne sahip olma korkusu sebebiyle elindekine şükretmeye alıştırılmış bünye. uyuşturulmuş.
ne istediğimi hiç unutmuyorum. nerede olmak istediğimi, ne yapmak istediğimi hiç unutmuyorum. harekete geçmek için neye ihtiyacım var, tamamen delirmeye mi?
"Karanlık bir odada, sesiz bir gece lambasında yazılan yazılarımın bana kattığı sadece bir başkasına anlatamadıklarım olarak kalacak. Bildiğim gibi yaşamak ve bilinen gibi yaşamak. Hangisi "beni saf bi "ben" olarak ortaya koyacaktı? Herkez bir şekilde sınanıyor. Evet belkide dünyada evet bende bu şekilde sınanıyorum ama anlatamıyorum ki"
anlatamadım... sustu dilim... kapandı gözlerim... duymadı kulaklarım... hissetmedi tenim... sustum... yazdım, yazdım, yine yazdım, yeniden yazdım... sustum... bir BEN olarak yaşamayı denedim. Birde yaşaması gereken BEN olarak yaşamyı denedim... seyrettim... düşündüm... karar veremedim hangisi olmak yada olabilmek beni aydınlığa götürecek, göremedim...
Hangi kapıyı çalsam elimde bir avuç umut yüreğimde bir yığın hüzünle yüzüme kapandı hepsi... Kimisi "yer yok benim bahçemde hüzne" dedi, kimisi "benim acılarım bana yeter git başka kapıda ara yükünü boşaltabileceğin bahçeyi" deyip çarpıp yüzüme kapıyı beni içeri almayı reddetti...
"Sevdikce can veren içim kendimi hep yanlış sanmama sebep oldu. Hata bendeydi belkide ama neyaparsın susmayan bir yüreğe sahibim içimde kör kurşunlar ellerimde hedef tahtam birilerin şimdi en beklenmedik yerimden ateş etmesini bekliyorum..."
sonunda öğrendim acımıda, hüznümüde tekbaşıma taşıyabilmeyi... yanıldım... yanılmışım... ne yalnızlığa alışabilmiştim ne de yükümü tek başıma taşıyabilmeyi öğrenebilmiştim... Kendimce seyir-eden bir yüreğim vardı benim, ne kadar acısada içim kanasada derinlerde biryerlerim hala umudu vardı yüreğimin... Bir avuç dolusu taşıdığım sandığım umutlarım, bir yürek dolusuydu ve ordaydı işte; yüreğimin tam orta yerinde... Ben söküp atmadıkça bu yüreği, bile bilede olsa kendini atacaktı hüzünlerin ve acıların denizine; AŞKA!...
Birileri geldi, birileri gitti! Her yeni gelen sorular sordu, cevaplar aradı. Oysa benim verilecek cevaplarım yoktu, dilimden dökülmedi sözcükler, Bekledim biri ama mutlaka birgün biri çıkagelecekti ve o geldiği zaman ne bi sözcüğe ihtiyaç kalacaktı nede ardarda dizilmiş sözcük guruplarına. Anlayacaktı konuşmadan, sesimin tınısını bile duymadan bilecekti, hissedebilecekti, bir avuç dolusu umutla, içimdeki o tahrip gücü yüksek kasırgayı görmesi, görebilmesi, elini uzatabilmesi için sorgusuz sualsiz onu beklediğimi... Beklenen gelmedikçe, içimdeki kasırganın şiddeti artmaya, içimde biryerler kırılıp dökülmeye başladı... Öylesine çok yandıki canım adımlarım ürkekleşti, bakışlarım donuklaştı, kaçmaya başladım kimden ve neden olduğunu bile bilmeden kaçmaya... durdum... farkettim... sordum kendime, kaçmaya çalıştığım içimsıra taşıdığım hüznümmüydü yoksa sadece...
"Tüm kırık dökük yanlarım,hatalarım beyazla taçlandırdığım kederli bir gülümseyişe armağan şimdi.Küçükken öğrenmiştim bir boyacıdan,"baktın ki kapatmıyor alttaki rengi kalınca beyaz sürüverisin,silinir öncekilerin izleri "demişti.Korkuyordum ruhumun rengini tekrar tutturamaktan.Hataların sararttığı yanlarımı bir ton açamamaktan.İşte o an içimin renklerinden geçip ruhumu unutkan bir beyaza teslim etme zamanıydı.Kederli bir gülümseyiş benden beyaza armağandı..."
